تقدیر

یکنواختی کسل کننده ای در سرنوشت انسان است. سرنوشت ما طبق قوانین کهن و غیر قابل تغییر، طبق ضرباهنگی منظم و دیرین به پیش می رود. رویاها هرگز به حقیقت نمی پیوندند و به محض این که آن ها را بر باد رفته می بینیم، یکباره متوجه می شویم که شادی های بزرگ تر زندگانی مان، دور از واقعیت بوده است. به محض این که رویاهای مان را بر باد رفته می بینیم، به خاطر مدت زیادی که در ما ولوله بر پا می کردند، از دلتنگی کلافه می شویم. تقدیر ما در فراز و نشیب ِ "امید" و "دلتنگی" جریان دارد...

از "فضیلت های ناچیز" اثر "ناتالیا گینزبورگ"

فضاهای یگانه

"یگانه بودن آدم ها به یگانه بودن خودشان نیست: به یگانه بودن فضاییست که در حضورشان - و از آن بیش، در غیابشان - تجربه می کنیم"

این روزهایم هم پر از فضاهاییست که یگانیگی شان را با همه ی وجود حس می کنم. عواطف آدمی جدا معیوب است؛ در خوشترین لحظات، به آن لحظات غیاب فکر می کنی و کامت از تلخی چو زهر می گردد...