همیشه نصف نیمه، همیشه ناتمام، همیشه جایی ناگهان قطع میشدم....در انتهای جایی که روزی وطنم بود دنیا کفش بود و من آن را از پا در آورده بودم.

عباس معروفی، تماما مخصوص

پ.ن. و من آن را از پای آن دیگری هم در آوردم...