"یگانه بودن آدم ها به یگانه بودن خودشان نیست: به یگانه بودن فضاییست که در حضورشان - و از آن بیش، در غیابشان - تجربه می کنیم"
این روزهایم هم پر از فضاهاییست که یگانیگی شان را با همه ی وجود حس می کنم. عواطف آدمی جدا معیوب است؛ در خوشترین لحظات، به آن لحظات غیاب فکر می کنی و کامت از تلخی چو زهر می گردد...
آخ گفتی نیلوفر... دلم می خواست یک کامنت مفصل بگذارم، ولی دیدم موجز و زیبا گفتی، بقیه هر چه بگویم لا جرم لاطائلات خواهد بود. مخصوصا که مدت هاست کلام بافتن را کنار گذاشته ام. کلمات را به هم نمی بافم. فقط رویاهای دور و درازِ بی کلام می بافم. نه آسمانی در کار است و نه ریسمانی. حرف هایم پیش از آنکه مکتوب شوند فراموش می شوند.
پاسخ دادنحذفپ نون اعتراف می کنم اینجا را که دیدم حسودی ام شد. قشنگ می نویسی. مثل همیشه. و من چه الکن شده زبانم.